PT,,,เพราะชั้นเปนแบบเนี๊ยะ

เชื่อแล้วแหละว่าอะไรที่มันไม่ใช่ของเรา...ยังงัย มันก้อไม่ใช่ของเรา

ถึงแม่เราพยายามซักแค่ไหนก้อตาม

เราคิดว่าเราพยายามถึงที่สุดแล้ว

'มีคนบอกว่า  ถ้าทำดีที่สุดแล้วถึงผลออกมาไม่ได้อย่างที่หวังก้อไม่ต้องเสียจัย'

แต่  เรา เสีย จัย อ่ะ

การที่เราตั้งจัยมากๆแต่มันไม่ได้...คนอื่นอาจจะตั้งจัยมากกว่าเราก้อได้มั้ง

สงสัยจะเปนฟ้าลิขิตให้เราต้องไปเรียนที่นั่นจิงๆ

เอาเถอะ!! มันก้อคณะดียวกัน...แต่คนละมหาลัย

ยังงัยได้ที่ไหนก้อจาพยายามตั้งจัยเรียนให้ดีที่สุด

ไม่อยากให้แม่ต้องเสียจัยแล้ว...แม่คงเหนื่อยกะเรามามาก

เราก้อเหนื่อยอยากให้แม่ดีจัย...แต่เมื่อสามสี่วันที่แล้วก้อทำให้แม่เสียความรู้สึก

เพราะเราทำของที่แม่พึ่งซื้อให้หาย ,, เสียดายทั้งมูลค่าและความรู้สึก

,,,ตอนนี้   ก้อกำลังทำจัยยอมรับความจริง   ทั้งๆที่ไม่อยากจะทำเลย

คิดแล้วก้อเศร้า...ทำไมทุกอย่างมันไม่ได้อย่างจัยเราหวัง

แต่ทั้งๆที่ทุกอย่างเราตั้งจัย

อยากได้กำลังจัยดีๆ รู้สึกแย่....เราควรทำยังงัยหรอ  บอกที ??